origineel nummer · de Platte, juni 1852

Seeing the Elephant

Country · old-time · mournful, weary

▶ Speel Seeing the Elephant

Van alle nummers met een pagina hier houdt dit zich het beste staande tegen de stukken. Vrijwel alles wat er in na te gaan is, klopt — ook de familie, en de data.

Het verhaal achter het nummer

“Seeing the elephant” was de uitdrukking die de trekkers zelf gebruikten voor de hele oversteek. In het begin betekende het gretige verwachting — John Clark schreef in 1852: “All hands early up anxious to see the path that leads to the Elephant.” Aan het eind van de route was diezelfde uitdrukking omgeslagen. Trekkers gebruikten hem voor het slechte weer, de rivieroversteken, de ongelukken en de doden, en de olifant werd waar ze het op staken. Het nummer pakt de uitdrukking op het moment dat hij kantelt.

1852 was het ergst. Een studie telt dat jaar 2.800 doden op de overland trail, tegen 2.100 in 1850 — de twee piekseizoenen van cholera langs de Platte, bij trektochten van ongeveer 70.000 en 52.000 mensen. Cholera doodde snel: het patroon was “sick in the morning, dead at night.” Hij reisde mee in water dat door de treinen ervoor was bevuild, en niemand begreep dat toen nog; het bewijs van John Snow kwam pas twee jaar later. Wie de eerste dag doorkwam, herstelde meestal.

De Freels bestaan echt, en het nummer heeft ze goed. Een brief van 23 juni 1852, geschreven bij Ash Hollow door George en Ann Kiser, somt de doden in hun gezelschap op: Francis Freel op 4 juni, Maria Freel op de 6e, Polly Casner op de 8e, Amos Freel op de 9e, LaFayette Freel op de 10e, Elizabeth — de vrouw van Amos — op de 11e, en haar baby op de 17e. Zeven, binnen veertien dagen. “All died of Cholera,” zegt de brief, en hij wijt het aan het water uit bronnen en gegraven putten langs de weg, met de raad om in plaats daarvan uit de Platte te drinken.

Het vierde couplet klopt ook, en dat is juist het deel dat de meeste mensen verkeerd hebben. Van de doden op de overland trails kwam ruwweg negen van de tien door ziekte. Over de hele periode van de trek stierven 362 trekkers en 426 inheemse Amerikanen bij botsingen tussen beide — minder trekkers, in twintig jaar trail, dan cholera in één slechte week aan de Platte haalde. De National Park Service zegt het droog: verhalen over vijandige ontmoetingen “far overshadowed actual incidents.”

En het vijfde couplet is een gedocumenteerde praktijk. De Park Service: “Single graves were often dug in the trail itself where the loose dirt could be compacted by the wagons that rolled over it,” en “most graves were deliberately left unmarked.” Aangestampte grond hielp om te voorkomen dat dieren een ondiep graf opgroeven; Ezra Meeker tekende op dat veel graven toch werden platgelopen door hoeven, of door wolven geopend.

Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet

Twee kleine dingen die de bronnen niet dragen. De schedel: boodschappen op bot schrijven is gedocumenteerd — “beyond the Missouri River, the pioneers occasionally wrote messages on animal skulls and scapula,” met een bewaard voorbeeld van Thomas Bullock van 8 juni 1847. Maar de voorbeelden die over zijn, zijn kampberichten en geen schriftteksten, en de bronnen zeggen “animal skulls” en niet bizon. De schrifttekst is van het nummer. En de driehonderd wagens uit het eerste couplet zijn decor, geen bron; de brief van Kiser gaat over één gezelschap, niet over een trein van die omvang.

Al het andere hield stand. De familie, de namen, de data, het aantal van zeven, de oorzaak, het water, de verhouding tussen koorts en pijl, de graven in de sporen, het ontbreken van een steen. Dat is zeldzaam, en dat mag net zo ronduit gezegd worden als de correcties.

Bronnen

Songtekst

Eighteen and fifty-two, we forded the Missouri, three hundred wagons bound for the Willamette land. We'd heard about the elephant before we ever saw him— by June we knew him well, and knew him close at hand. A soul was well at morning, taken sick by noon, and in the ground before the sun went down. We drank the river low and washed our rags in it, not knowing what we carried, passing it on downstream. The Freels buried Francis on the fourth of June, Maria not two days behind, and it wasn't done— Casner, and the boy, the mother followed after, seven of that family, gone before the month was through. We feared the cholera worse than any Indian band, though that's not the story that got carried home. More of us went down to fever than to arrow— the rivers took more souls than any bow. We dug the graves right down into the wagon ruts and drove the whole train over to pack the earth down flat, so the wolves would pass on by, or so we reckoned— no stone to mark it, and no way of knowing that. Some carved a line of scripture on a buffalo skull and left it turned up white beside the trail, a word for whoever came the same road after— by autumn the grass had grown, and that was all.

Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.

Credits

Tekst
David van Coolwijk (captainfrasca)
Zang
AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
Muziek
Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
In de catalogus
Country · old-time · mournful, weary
Rechtenstatus
© David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.

Of start een volledige luistersessie →

Meer nummers met een eigen pagina