Van alle nummers met een pagina hier houdt dit zich het beste staande tegen de stukken. Vrijwel alles wat er in na te gaan is, klopt — ook de familie, en de data.
Het verhaal achter het nummer
“Seeing the elephant” was de uitdrukking die de trekkers zelf gebruikten voor de hele oversteek. In het begin betekende het gretige verwachting — John Clark schreef in 1852: “All hands early up anxious to see the path that leads to the Elephant.” Aan het eind van de route was diezelfde uitdrukking omgeslagen. Trekkers gebruikten hem voor het slechte weer, de rivieroversteken, de ongelukken en de doden, en de olifant werd waar ze het op staken. Het nummer pakt de uitdrukking op het moment dat hij kantelt.
1852 was het ergst. Een studie telt dat jaar 2.800 doden op de overland trail, tegen 2.100 in 1850 — de twee piekseizoenen van cholera langs de Platte, bij trektochten van ongeveer 70.000 en 52.000 mensen. Cholera doodde snel: het patroon was “sick in the morning, dead at night.” Hij reisde mee in water dat door de treinen ervoor was bevuild, en niemand begreep dat toen nog; het bewijs van John Snow kwam pas twee jaar later. Wie de eerste dag doorkwam, herstelde meestal.
De Freels bestaan echt, en het nummer heeft ze goed. Een brief van 23 juni 1852, geschreven bij Ash Hollow door George en Ann Kiser, somt de doden in hun gezelschap op: Francis Freel op 4 juni, Maria Freel op de 6e, Polly Casner op de 8e, Amos Freel op de 9e, LaFayette Freel op de 10e, Elizabeth — de vrouw van Amos — op de 11e, en haar baby op de 17e. Zeven, binnen veertien dagen. “All died of Cholera,” zegt de brief, en hij wijt het aan het water uit bronnen en gegraven putten langs de weg, met de raad om in plaats daarvan uit de Platte te drinken.
Het vierde couplet klopt ook, en dat is juist het deel dat de meeste mensen verkeerd hebben. Van de doden op de overland trails kwam ruwweg negen van de tien door ziekte. Over de hele periode van de trek stierven 362 trekkers en 426 inheemse Amerikanen bij botsingen tussen beide — minder trekkers, in twintig jaar trail, dan cholera in één slechte week aan de Platte haalde. De National Park Service zegt het droog: verhalen over vijandige ontmoetingen “far overshadowed actual incidents.”
En het vijfde couplet is een gedocumenteerde praktijk. De Park Service: “Single graves were often dug in the trail itself where the loose dirt could be compacted by the wagons that rolled over it,” en “most graves were deliberately left unmarked.” Aangestampte grond hielp om te voorkomen dat dieren een ondiep graf opgroeven; Ezra Meeker tekende op dat veel graven toch werden platgelopen door hoeven, of door wolven geopend.
Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet
Twee kleine dingen die de bronnen niet dragen. De schedel: boodschappen op bot schrijven is gedocumenteerd — “beyond the Missouri River, the pioneers occasionally wrote messages on animal skulls and scapula,” met een bewaard voorbeeld van Thomas Bullock van 8 juni 1847. Maar de voorbeelden die over zijn, zijn kampberichten en geen schriftteksten, en de bronnen zeggen “animal skulls” en niet bizon. De schrifttekst is van het nummer. En de driehonderd wagens uit het eerste couplet zijn decor, geen bron; de brief van Kiser gaat over één gezelschap, niet over een trein van die omvang.
Al het andere hield stand. De familie, de namen, de data, het aantal van zeven, de oorzaak, het water, de verhouding tussen koorts en pijl, de graven in de sporen, het ontbreken van een steen. Dat is zeldzaam, en dat mag net zo ronduit gezegd worden als de correcties.
Bronnen
- Freel Family — Oregon-California Trails Association
- Death and Danger on the Emigrant Trails — National Park Service
- Emigrants and Death along the Overland Trail (K.C. Clay) — NPS History
- Seeing the elephant — Wikipedia
- Cholera on the Oregon Trail — OldWest.org
- Mormon Pioneer National Historic Trail, Historic Resource Study, ch. 2 — NPS History
Songtekst
Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.
Credits
- Tekst
- David van Coolwijk (captainfrasca)
- Zang
- AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
- Muziek
- Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
- In de catalogus
- Country · old-time · mournful, weary
- Rechtenstatus
- © David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.
Of start een volledige luistersessie →
Meer nummers met een eigen pagina
- Bekijk de volledige songcatalogus →
- Lees het verhaal achter A Penny for a Sheet →
- Lees het verhaal achter Down by the Holston →
- Lees het verhaal achter It Was No Dream →
- Lees het verhaal achter John White Webster's Last →
- Lees het verhaal achter Mind the Cup →
- Lees het verhaal achter Remember Fifty-Eight →
- Lees het verhaal achter That's Why the Old Songs Run Sad →
- Lees het verhaal achter Turn the Leaders Wide →
- Lees het verhaal achter No More Singin' the Blues →
- Lees het verhaal achter Old Enough to Die →
- Lees het verhaal achter The Midnight Local →
- Lees het verhaal achter Bloodroot →
- Lees het verhaal achter Loyston Sea →
- Lees het verhaal achter More Than What You See →
- Lees het verhaal achter Wide as the Prairie Sky →
- Lees het verhaal achter Man at the Pot →
- Lees het verhaal achter Brown Mountain →
- Lees het verhaal achter All Hat Till the Branding →
- Lees het verhaal achter I Followed Work Around →
- Lees het verhaal achter Cowboys And Sad Songs →
- Lees het verhaal achter Nora's Ring →
- Lees het verhaal achter Ten Years for Sixty Seconds →
- Lees het verhaal achter Twenty Six Inches →
- Lees het verhaal achter Ropin Clouds →
- Lees het verhaal achter Page Six →
- Lees het verhaal achter Bad Ideas →
- Lees het verhaal achter Drinks on Me (Down at Joes) →
- Lees het verhaal achter The Last Gather →
- Lees het verhaal achter Wildwood Flower →