origineel nummer · een bergkam in de vroege lente

Bloodroot

Appalachian · appalachian · mournful, tender

▶ Speel Bloodroot

Een vrouw gaat terug de bergkam op waar haar grootmoeder haar leerde wortels te graven, twee jaar nadat de oude vrouw is gestorven. De grootmoeder is verzonnen. De plant, en de handel in haar wortel in de bergen, niet.

Het verhaal achter het nummer

De derde regel van het nummer is plantkunde, en hij klopt precies. Bloodroot (Sanguinaria canadensis, in het Nederlands bloedwortel) is een van de vroegste wilde voorjaarsbloemen, met één witte bloem in maart of april. De steel komt omhoog gewikkeld in één blad dat om de knop sluit, en de plant bloeit voordat dat blad zich ontvouwt. De bloemen duren niet: ze sluiten ’s nachts en de bloembladen vallen binnen een dag of twee na de bestuiving. Halverwege de zomer is de plant in rust en verdwenen. Wat blijft is de wortelstok onder de grond, en die is rood; de plant heet naar de manier waarop hij bloedt als je de wortel doorsnijdt.

Hem graven was werk, en het betaalde. Bloodroot hoorde bij de lange handel in wilde wortels en kruiden in de Appalachen: historicus Luke Manget noemt hem naast ginseng, mayapple, wilde gember en lobelia bij wat bergfamilies naar de winkel brachten, waar de wortels meel en spek kochten of de belasting betaalden. De botanicus Asa Gray, die er in 1879 rondreisde, kwam “almost every day” vrouwen te paard tegen met bundels kruiden. De handel is niet gestopt. De meeste bloodroot die nu verkocht wordt is nog altijd in het wild gegraven, vooral in het midden van de Appalachen, en de wortel ging in medicijnen, tandpasta en een rode verfstof — al waarschuwen dezelfde bronnen dat hij zelfs in kleine hoeveelheden giftig kan zijn.

Het nummer gebruikt dat allemaal om te rouwen. De plant sterft elke zomer af en komt elke lente terug, en daar houdt het eerste refrein zich aan vast: “everything that dies up here still comes back green.” De grootmoeder komt niet terug, en het laatste refrein laat die vergelijking zachtjes los — “I’ve stopped waiting for the ache of it to leave.” Ook de slotregel verschuift, van “as close to her as I get now” naar “as close to staying kin as this world gets.” Wat de grootmoeder naliet was kennis, welke wortels je neemt en welke je laat staan, en die gebruiken op dezelfde bergkam is de erfenis.

Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet

Achter dit nummer zit geen echt persoon. De grootmoeder, haar hut, de koude schoorsteen, het mes bij de deur en de twee jaar zijn verzonnen, en de bergkam is geen bepaalde plek. De plant, wanneer hij bloeit en de handel in de wortel zijn gedocumenteerd; de mensen niet.

Twee details zijn van het nummer zelf. “Take the root, and leave the flower for spring” is geen gezegde dat ik in de bronnen ben tegengekomen. Wat oogstadvies werkelijk zegt ligt er qua geest dichtbij maar verschilt in timing: laat de kleine planten staan, laat een deel van de wortel in de grond, en graaf bij voorkeur nadat het zaad is gezet, halverwege de zomer, en niet tijdens de bloei, die alleen het moment is waarop hij het makkelijkst te vinden is. En “red beneath the snow” is een beeld, geen seizoen. Bloodroot bloeit na de sneeuw, in maart of april; het rood is de wortel, die de winter onder de grond doorbrengt.

Bronnen

Songtekst

Grandmother walked this ridge before the light broke through, taught me which roots to take and which to leave be. Bloodroot blooms white before the leaf unfurls— take the root, she said, and leave the flower for spring. Bloodroot, bloodroot, red beneath the snow, everything that dies up here still comes back green. I've buried more than roots on this mountainside, reckon that's as close to her as I get now. Her cabin chimney's cold, ain't drawn a fire in two years, found her digging knife still hanging by the door. Spring comes up the holler same as it always did, whether anybody's left to notice it or not. Some mornings I curse this ridge for taking her from me, some mornings it's the only place I still hear her voice. Bloodroot, bloodroot, red beneath the snow, I've stopped waiting for the ache of it to leave. I've buried more than roots on this mountainside, reckon that's as close to staying kin as this world gets.

Tekst van David van Coolwijk. Stem en muziek zijn met AI gegenereerd (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.

Credits

Tekst
David van Coolwijk (captainfrasca)
Zang
AI-gegenereerd
Stem
Eliza Lou Charlotte
Muziek
Met AI gegenereerd (Suno)
In de catalogus
Appalachian · appalachian · mournful, tender
Rechtenstatus
© David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.

Of start een volledige luistersessie →

Meer nummers met een eigen pagina