Een bekentenis op het schavot, in de oudste vorm die het genre heeft: hij vertelt wat hij deed, noemt de rivier en waarschuwt de moeders. Achter dit nummer zit geen echte zaak, en dat is iets om hardop te zeggen in plaats van iemand het zelf te laten ontdekken.
Het verhaal achter het nummer
“Down by the Holston” is een origineel nummer, geschreven in een heel oude vorm: de Engelse en Amerikaanse murder ballad, de lijn die loopt via “Banks of the Ohio,” “Omie Wise,” “Knoxville Girl” en “Pretty Polly.” Ze hebben één raamwerk gemeen. Een man maakt een meisje het hof, ze is zwanger van hem, hij neemt haar 's nachts mee naar het water, en het nummer eindigt op het schavot met een waarschuwing rechtstreeks aan wie het hoort.
John Callaway en Nancy Lee hebben niet bestaan. Voor dit nummer is geen archief ingekeken, want er valt niets in te kijken: wie deze moord in een county-register gaat zoeken, vindt hem niet. Het waarschuwende slotcouplet is geen verslag van iets. Het is de vorm die doet wat de vorm altijd heeft gedaan.
De geografie is daarentegen echt. De Holston loopt door Virginia en Tennessee en watert een groot deel van noordoostelijk Tennessee en zuidwestelijk Virginia af; zijn Middle Fork kruist bij Marion, de hoofdplaats van Smyth County, Virginia — “they’ll hang me at Marion” zet het schavot dus in een bestaande rechtbankplaats aan een bestaande rivier. Daar begon het nummer niet. Een eerdere versie speelde aan de Sabine, op de grens van Texas en Louisiana, en de verteller heeft onderweg drie verschillende namen gehad.
Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet
Elders in deze catalogus staan nummers die op gedocumenteerde zaken zijn gebouwd: Frankie Silver in Morganton, het proces Parkman–Webster in Boston, Henrietta Robinson in Troy. Dit is daar geen van, en het wordt ook niet als zodanig gepresenteerd. Het is een nummer in een vorm, met opzet zo geschreven, en die vorm is precies de bedoeling. Het enige wat je erin kunt opzoeken is de rivier.
Bronnen
Songtekst
Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.
Credits
- Tekst
- David van Coolwijk (captainfrasca)
- Zang
- AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
- Muziek
- Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
- In de catalogus
- Appalachian Folk · murder-ballad · mournful, weary
- Rechtenstatus
- © David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.
Of start een volledige luistersessie →
Meer nummers met een eigen pagina
- Bekijk de volledige songcatalogus →
- Lees het verhaal achter A Penny for a Sheet →
- Lees het verhaal achter It Was No Dream →
- Lees het verhaal achter John White Webster's Last →
- Lees het verhaal achter Mind the Cup →
- Lees het verhaal achter Remember Fifty-Eight →
- Lees het verhaal achter Seeing the Elephant →
- Lees het verhaal achter That's Why the Old Songs Run Sad →
- Lees het verhaal achter Turn the Leaders Wide →
- Lees het verhaal achter No More Singin' the Blues →
- Lees het verhaal achter Old Enough to Die →
- Lees het verhaal achter The Midnight Local →
- Lees het verhaal achter Bloodroot →
- Lees het verhaal achter Loyston Sea →
- Lees het verhaal achter More Than What You See →
- Lees het verhaal achter Wide as the Prairie Sky →
- Lees het verhaal achter Man at the Pot →
- Lees het verhaal achter Brown Mountain →
- Lees het verhaal achter All Hat Till the Branding →
- Lees het verhaal achter I Followed Work Around →
- Lees het verhaal achter Cowboys And Sad Songs →
- Lees het verhaal achter Nora's Ring →
- Lees het verhaal achter Ten Years for Sixty Seconds →
- Lees het verhaal achter Twenty Six Inches →
- Lees het verhaal achter Ropin Clouds →
- Lees het verhaal achter Page Six →
- Lees het verhaal achter Bad Ideas →
- Lees het verhaal achter Drinks on Me (Down at Joes) →
- Lees het verhaal achter The Last Gather →
- Lees het verhaal achter Wildwood Flower →