origineel nummer · Boston, 1850

John White Webster's Last

Murder Song · murder-ballad · mournful, weary

▶ Speel John White Webster's Last

Een gedrukte bekentenis in de oude “come all ye”-vorm, gesproken door een Harvard-hoogleraar chemie op de laatste ochtend die hij had.

Het verhaal achter het nummer

Dr. George Parkman, arts en huiseigenaar in Boston, verdween op 23 november 1849; hij werd die middag voor het laatst gezien bij het Harvard Medical College. John White Webster, de hoogleraar chemie en geologie van dat college, leende sinds 1842 van hem en had een flinke schuld. Parkman drong aan op terugbetaling en had ontdekt dat de mineralenkast die hem als onderpand was gegeven, ook aan iemand anders als zekerheid voor een lening was aangeboden.

De huisbewaarder, Ephraim Littlefield, woonde onder het laboratorium en was argwanend geworden — Webster had hem dagen voor de moord naar de ontleedkelder gevraagd en gaf hem daarna een kalkoen. In de loop van enkele dagen, werkend op Thanksgiving, 29 november, en doorbrekend op de 30e, brak Littlefield door de wand van de beerput onder Websters kamers met een bijl, een boor, een koevoet en een metselbeitel, terwijl zijn vrouw op de uitkijk stond. Daar en in de oven werden resten gevonden. Littlefield inde na het proces een beloning van 3.000 dollar.

De identificatie kwam van gebitselementen. Nathan Cooley Keep, later de eerste decaan van de Harvard School of Dental Medicine, had Parkman in 1846 een kunstgebit gemaakt en de gipsafdrukken bewaard, van een opschrift en signatuur voorzien. Hij verklaarde dat het kaakbeen uit de oven in zijn mal paste en dat losse elementen uit de oven in de door hem gemaakte platen pasten. Het geldt als de eerste keer dat tandheelkundig bewijs in een moordproces werd aanvaard.

Webster werd op 30 maart 1850 schuldig bevonden. In juni schreef hij een bekentenis waarin hij toegaf Parkman te hebben gedood, maar het niet voorbedacht noemde. Hij werd op 30 augustus 1850 in het openbaar opgehangen bij de Leverett Street Jail in Boston — de datum waar de verteller in het allereerste couplet naar aftelt.

Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet

Twee plekken waar de ballade zijn eigen gang gaat. Hij laat hem zwijgen in de rechtszaal — “I never spoke a word in court, I let the lawyers speak.” Naar het recht van die tijd kon een verdachte niet als getuige worden beëdigd, en daar komt dat vandaan, maar Webster heeft zich wel zelf tot de rechtbank gericht, tegen het advies van zijn advocaten in. En het bedrag in het tweede couplet is dat van het nummer, niet van de stukken: de hier gebruikte bronnen geven de totale schuld niet, al kwam een betwiste termijn van 483,64 dollar ter zitting aan de orde. Nog iets om te weten: Robert Sullivan, voormalig hoofdofficier van justitie in Massachusetts, is de stukken opnieuw doorgegaan en concludeerde dat Webster onschuldig was en dat Littlefield — de man die de wand doorbrak en de beloning opstreek — de waarschijnlijker dader was.

Bronnen

Songtekst

Come all you men of learning and give ear to what I say, I once stood high in Boston town, I'll hang the thirtieth day. My name is John White Webster and I taught the chemist's trade, And every word set down below is true as it is made. I borrowed first in forty-two and borrowed on from there, I pledged the selfsame cabinet to two men for the one. Dr. Parkman was a friend to me before he was my dun, Two thousand four hundred thirty-two, and I had none to hand. Lord have mercy on my soul, the law will have me none, John White Webster is my name, and my running now is done. He named me for a cheat and said it plainly to my face, And swore he'd have me turned out of my station and my place. I never planned the thing, and you may credit that or no, I caught a stick of kindling up and laid him with one blow. The janitor was Littlefield, he slept below the stair, He heard the water running and he found my door made fast. Two nights he worked the privy wall with chisel and with bar, Three thousand was the reward, and he'll not work again. I never spoke a word in court, I let the lawyers speak, They brought a dentist in who knew the man by his own teeth. I hoped the Governor would spare me if I owned the deed, He would not, and I'll not blame him, and I'll make no further sound. Come all young men, take warning now, be careful how you owe, For debt will make a liar first, and after that a worse. I had my learning and my name and neither stood by me, And Friday next they'll bury me, and this will be my verse. Lord have mercy on my soul, the law will have me none, John White Webster is my name, and my running now is done.

Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.

Credits

Tekst
David van Coolwijk (captainfrasca)
Zang
AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
Muziek
Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
In de catalogus
Murder Song · murder-ballad · mournful, weary
Rechtenstatus
© David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.

Of start een volledige luistersessie →

Meer nummers met een eigen pagina