Een gedrukte bekentenis in de oude “come all ye”-vorm, gesproken door een Harvard-hoogleraar chemie op de laatste ochtend die hij had.
Het verhaal achter het nummer
Dr. George Parkman, arts en huiseigenaar in Boston, verdween op 23 november 1849; hij werd die middag voor het laatst gezien bij het Harvard Medical College. John White Webster, de hoogleraar chemie en geologie van dat college, leende sinds 1842 van hem en had een flinke schuld. Parkman drong aan op terugbetaling en had ontdekt dat de mineralenkast die hem als onderpand was gegeven, ook aan iemand anders als zekerheid voor een lening was aangeboden.
De huisbewaarder, Ephraim Littlefield, woonde onder het laboratorium en was argwanend geworden — Webster had hem dagen voor de moord naar de ontleedkelder gevraagd en gaf hem daarna een kalkoen. In de loop van enkele dagen, werkend op Thanksgiving, 29 november, en doorbrekend op de 30e, brak Littlefield door de wand van de beerput onder Websters kamers met een bijl, een boor, een koevoet en een metselbeitel, terwijl zijn vrouw op de uitkijk stond. Daar en in de oven werden resten gevonden. Littlefield inde na het proces een beloning van 3.000 dollar.
De identificatie kwam van gebitselementen. Nathan Cooley Keep, later de eerste decaan van de Harvard School of Dental Medicine, had Parkman in 1846 een kunstgebit gemaakt en de gipsafdrukken bewaard, van een opschrift en signatuur voorzien. Hij verklaarde dat het kaakbeen uit de oven in zijn mal paste en dat losse elementen uit de oven in de door hem gemaakte platen pasten. Het geldt als de eerste keer dat tandheelkundig bewijs in een moordproces werd aanvaard.
Webster werd op 30 maart 1850 schuldig bevonden. In juni schreef hij een bekentenis waarin hij toegaf Parkman te hebben gedood, maar het niet voorbedacht noemde. Hij werd op 30 augustus 1850 in het openbaar opgehangen bij de Leverett Street Jail in Boston — de datum waar de verteller in het allereerste couplet naar aftelt.
Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet
Twee plekken waar de ballade zijn eigen gang gaat. Hij laat hem zwijgen in de rechtszaal — “I never spoke a word in court, I let the lawyers speak.” Naar het recht van die tijd kon een verdachte niet als getuige worden beëdigd, en daar komt dat vandaan, maar Webster heeft zich wel zelf tot de rechtbank gericht, tegen het advies van zijn advocaten in. En het bedrag in het tweede couplet is dat van het nummer, niet van de stukken: de hier gebruikte bronnen geven de totale schuld niet, al kwam een betwiste termijn van 483,64 dollar ter zitting aan de orde. Nog iets om te weten: Robert Sullivan, voormalig hoofdofficier van justitie in Massachusetts, is de stukken opnieuw doorgegaan en concludeerde dat Webster onschuldig was en dat Littlefield — de man die de wand doorbrak en de beloning opstreek — de waarschijnlijker dader was.
Bronnen
- Parkman–Webster murder case — Wikipedia
- John White Webster — Wikipedia
- Nathan Cooley Keep and the Parkman-Webster Murder Trial — Countway Library, Harvard
Songtekst
Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.
Credits
- Tekst
- David van Coolwijk (captainfrasca)
- Zang
- AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
- Muziek
- Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
- In de catalogus
- Murder Song · murder-ballad · mournful, weary
- Rechtenstatus
- © David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.
Of start een volledige luistersessie →
Meer nummers met een eigen pagina
- Bekijk de volledige songcatalogus →
- Lees het verhaal achter A Penny for a Sheet →
- Lees het verhaal achter Down by the Holston →
- Lees het verhaal achter It Was No Dream →
- Lees het verhaal achter Mind the Cup →
- Lees het verhaal achter Remember Fifty-Eight →
- Lees het verhaal achter Seeing the Elephant →
- Lees het verhaal achter That's Why the Old Songs Run Sad →
- Lees het verhaal achter Turn the Leaders Wide →
- Lees het verhaal achter No More Singin' the Blues →
- Lees het verhaal achter Old Enough to Die →
- Lees het verhaal achter The Midnight Local →
- Lees het verhaal achter Bloodroot →
- Lees het verhaal achter Loyston Sea →
- Lees het verhaal achter More Than What You See →
- Lees het verhaal achter Wide as the Prairie Sky →
- Lees het verhaal achter Man at the Pot →
- Lees het verhaal achter Brown Mountain →
- Lees het verhaal achter All Hat Till the Branding →
- Lees het verhaal achter I Followed Work Around →
- Lees het verhaal achter Cowboys And Sad Songs →
- Lees het verhaal achter Nora's Ring →
- Lees het verhaal achter Ten Years for Sixty Seconds →
- Lees het verhaal achter Twenty Six Inches →
- Lees het verhaal achter Ropin Clouds →
- Lees het verhaal achter Page Six →
- Lees het verhaal achter Bad Ideas →
- Lees het verhaal achter Drinks on Me (Down at Joes) →
- Lees het verhaal achter The Last Gather →
- Lees het verhaal achter Wildwood Flower →