origineel nummer · Morganton, 1833

A Penny for a Sheet

Appalachian · murder-ballad · mournful, bitter

▶ Speel A Penny for a Sheet

Een murder ballad gezongen door de man die een murder ballad schreef. De verteller heeft haar nooit aangeraakt: hij legde haar een bekentenis in de mond, liet die drukken en verkocht hem bij haar ophanging voor een stuiver per blad.

Het verhaal achter het nummer

Frances “Frankie” Stewart Silver werd op 12 juli 1833 opgehangen in Morganton, Burke County, North Carolina. Ze had op 22 december 1831 haar man Charles met een bijl gedood en zijn lichaam in de haard verbrand. Ze wordt beschouwd als de eerste blanke vrouw die in North Carolina is terechtgesteld. Haar proces begon op 29 maart 1832; naar huidige maatstaven was het bewijs indirect, en de jury kwam pas tot een schuldigverklaring na een nadere aanwijzing van de rechter.

Ze heeft nooit verklaard. Naar het recht van die tijd was een verdachte geen toelaatbare getuige in zijn eigen proces — de regel die het nummer weergeeft als “a prisoner in that day could not be heard.” Wat er in haar eigen woorden bewaard is gebleven, is een beëdigde verklaring, afgelegd in de gevangenis van Burke County op 23 mei 1833 ten overstaan van advocaat William Casper Bevens en hulpsheriff Thomas Wilson, en gedrukt in de Southern Citizen van Asheboro op 25 februari 1837. Die beschrijft herhaalde mishandeling door haar man en een doodslag uit angst en woede.

De ballade die de verteller verkoopt bestaat, en niemand weet wie hem schreef. “Frankie Silver’s Confession” stond voor het eerst in druk in de Morganton Star in 1885, ruim vijftig jaar na de ophanging. Alfred Silver, de halfbroer van het slachtoffer, zei dat Frankie hem zelf had gemaakt en vanaf het schavot zong; daar is geen bewijs voor. Een ander bericht, van Henry Spainhour, schrijft hem toe aan een zeventienjarige, Thomas W. Scott, die een oudere ballade als model nam. Alfred Silver zei ook dat de verzen op een strook papier gedrukt waren en verkocht aan de mensen die zich in Morganton hadden verzameld om haar te zien sterven. Zo'n gedrukt blad is nooit teruggevonden.

Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet

De hele premisse van dit nummer — een man die zijn brood verdiende aan woorden die hij een dood meisje in de mond legde — is dus een bewering van de traditie over zichzelf, geen vaststaand feit. De schoolmeester is verzonnen. De tienduizend man en de stuiver ook. Wat wél vaststaat is harder en kleiner: dat een bekentenis in haar stem haar een halve eeuw overleefde, dat ze in haar eigen proces geen stem had, en dat de mishandeling pas uitkwam toen ze al dood was. Het ene detail dat het nummer bewust onbeslist laat, is juist het eerlijke — de roep van haar vader vanaf de grond, “die with it in ye,” is onjuist bevonden, en de verteller geeft toe dat hij het ook nooit heeft uitgezocht.

Bronnen

Songtekst

I keep the school at Morganton, I teach the sums and letters, And a steady hand is all I've got to sell. In the spring of thirty-three they fixed the day to hang her, And a printer came and asked me, could I tell. They would not let her testify, the law was plain about it, A prisoner in that day could not be heard. Two days of neighbours talking and the jury said she done it, And nobody had ever asked her word. A penny for a sheet, a penny for a sheet, And the verse outlived the girl. I wrote it out in her own voice, I made her weep and tremble, I made her own the deed and take the blame. I gave her rhymes she never had and grief she never spoke, And at the bottom of the sheet I put her name. Ten thousand come to Morganton, the yard could not contain them, From three counties and from further out. A penny for a sheet, and I sold every one I had, And I've not gone hungry since, and that's without a doubt. A penny for a sheet, a penny for a sheet, And the verse outlived the girl. They say she asked to sing it out, the words that I had written, They say her father hollered from the ground. He told her, die with it in ye, girl, and hold your tongue, And whether that was true I never found. They learned it after she was cold, the way he'd used that girl, That there was cause, and more than cause, they say. But the sheet says only that she's sorry, says she done a wicked thing, And the sheet is all that's left of her today. I never killed a soul, I never lifted hand nor blade, There's nothing in the law that I have done. But I put words in a dead girl's mouth and sold them at her hanging, And she has not spoke since, but she speaks mine.

Tekst van David van Coolwijk. Gezongen met een AI-voice-model op basis van zijn eigen stem; de muziek is met AI gemaakt (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.

Credits

Tekst
David van Coolwijk (captainfrasca)
Zang
AI-voice-model op basis van Davids eigen stem
Muziek
Met AI gemaakt (Suno); de melodie is soms van David zelf
In de catalogus
Appalachian · murder-ballad · mournful, bitter
Rechtenstatus
© David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.

Of start een volledige luistersessie →

Meer nummers met een eigen pagina