origineel nummer · Loyston, Tennessee, 1936

Loyston Sea

Appalachian · appalachian · mournful, bitter

▶ Speel Loyston Sea

Loyston was een echt dorp aan de Clinch River, en het water erboven heet echt de Loyston Sea. De familie in het nummer is verzonnen; wat er met het dorp gebeurde niet.

Het verhaal achter het nummer

Loyston lag in Union County, Tennessee, waar Mill Creek in de Clinch River uitkomt. Het dankte zijn naam aan John Loy, die er vroeg in de negentiende eeuw een ijzergieterij begon; het postkantoor ging in 1866 open als Loy’s Cross Roads en heette vanaf 1894 Loyston. In 1935 woonden er zo’n zeventig mensen. Er waren twee winkels, een postkantoor, een tankstation, een café, een molen, een kapper en een lagere school, en net buiten het dorp stond de Sharps Station Methodist Episcopal Church. Lewis Hine fotografeerde het voor de Tennessee Valley Authority voordat het verdween; zijn onderschrift bij de kerk luidt “This church will be submerged by the waters of the Norris Dam reservoir.”

Norris was de eerste dam van de TVA. De bouw begon in oktober 1933 en op 4 maart 1936 gingen de sluizen dicht: dat is de “thirty-six” waar de eerste regel naartoe telt. Loyston, zo’n dertig kilometer stroomopwaarts, verdween helemaal. Over het hele stuwmeer werden ongeveer 2.800 gezinnen verhuisd en meer dan 5.000 graven geruimd en herbegraven, de meeste op vier nieuwe begraafplaatsen die de TVA daarvoor aanlegde, waaronder New Loyston Memorial in Union County. Gezinnen moesten weg zijn tussen de oogst in de herfst en het zaaien in het voorjaar; een van hen, de familie Albright, trok op eerste kerstdag 1935 in een tijdelijk huis van één kamer. De meeste mensen uit Loyston bleven in de heuvels in de buurt, sommigen in een New Loyston een paar mijl zuidelijker, anderen in Knox, Anderson, Blount en Loudon County.

De naam in de titel is echt. Het ondergelopen stuk, een anderhalve kilometer brede inham van Norris Lake langs de oever van Big Ridge State Park, heet nog steeds de Loyston Sea, en er wordt nu gevaren en gewaterskied. Mensen uit de oude gemeenschappen onderhouden nog altijd hun begraafplaatsen en komen er samen op Decoration Day, de dag waarop families op het platteland van het Amerikaanse zuiden elk jaar bij de graven bijeenkomen. Het refrein houdt die twee tegelijk vast: de plek op de kaart, en de bewering dat “calling it home once” het enige is wat er nog over is.

Wat de stukken zeggen, en wat het nummer erbij doet

De familie is verzonnen: de grootmoeder, de moeder die negen was, de hoed van vader, de bijbel waarin Loyston is doorgestreept. De volgorde in het eerste couplet ook. Ik heb niets gevonden over de school die eerder uitging, over wanneer de molen van Loyston stilviel, of over gezinnen die zes weken kregen voor hun spullen en twee voor hun doden; wat de bronnen beschrijven is een verhuizing die zich over de winter van 1935–36 uitstrekte. Ook een diepte voor de plek waar het dorp lag heb ik niet gevonden, dus “forty feet” is het getal van het nummer, niet een gemeten getal.

Drie namen leunen op echte zonder het te zijn. Loyston is genoemd naar de ijzergieterij van John Loy; de winkels die ik kan thuisbrengen waren van andere families, dus “Loy’s store” is van het nummer. Een “Baker’s Ridge” zit niet bij de herbegraafplaatsen van de TVA: er is een Baker’s Forge Memorial, in Campbell County, en die van Loyston zelf was New Loyston Memorial. En ik heb geen bron gevonden die de eerste stroom van Norris specifiek aan Knoxville koppelt; het is de dichtstbijzijnde stad en een redelijke verkorting, maar wat ik gelezen heb zegt het niet.

Voor de klok onder water is evenmin een bron uit Loyston. Het is een van de oudste legendes die er bestaan, een kerkklok die nog uit een verdronken dorp klinkt, eeuwenlang opgetekend in Engeland en elders. Het nummer weet dat: “I don’t know if that’s true, or just a story we tell each other.” En het samenkomen is echt, maar de bronnen noemen het Decoration Day, geen datum in augustus.

Bronnen

Songtekst

Grandma said the mill wheel turned right up till thirty-six, said the schoolhouse let out early the week the men came through. She walked past Loy's store for a nickel's worth of candy, never dreamed that road would end up forty feet down. They gave her family six weeks to move the furniture and the stock, didn't give but two to move the dead. Loyston's down there under the Loyston Sea, forty feet of water where the front porch used to be. They call it progress, call it power for Knoxville, we call it the place we can't go home to. Loyston Sea, Loyston Sea, still current running under everything we are. Mama was nine when they rowed out past where the church used to stand, said Daddy dropped his hat in and never said a word. We moved the graves to Baker's Ridge, marked each one careful as we could, some stones so old the names had already worn away. I've got Great-Grandpa's Bible with the family names still in it, water-stained on the page where Loyston's crossed clean out. Loyston's down there under the Loyston Sea, forty feet of water where the front porch used to be. They call it progress, call it power for Knoxville, we call it the place we can't go home to. Loyston Sea, Loyston Sea, still current running under everything we are. Some folks say on a still night you can hear the old bell ringing I don't know if that's true, or just a story we tell each other Either way we still come out here every August And we still sing like somebody's listening under there Loyston's down there under the Loyston Sea, we can't drain it back, and we've made our peace with that. They call it progress, we still call it home once, and calling it that is the only claim we've got left. Loyston Sea, Loyston Sea, still current running under everything we are.

Tekst van David van Coolwijk. Stem en muziek zijn met AI gegenereerd (Suno). Hier afgedrukt zoals geschreven, zonder de productie-aanwijzingen die in de speler bij de songtekst staan.

Credits

Tekst
David van Coolwijk (captainfrasca)
Zang
AI-gegenereerd
Stem
Eliza Lou Charlotte
Muziek
Met AI gegenereerd (Suno)
In de catalogus
Appalachian · appalachian · mournful, bitter
Rechtenstatus
© David van Coolwijk / Boot Scoot Media. Alle rechten voorbehouden.

Of start een volledige luistersessie →

Meer nummers met een eigen pagina