Een paar mensen hebben me een vorm van dezelfde vraag gesteld: wie zingt hier nou eigenlijk? Bij de meeste nummers staat "captainfrasca". Op de About-pagina staat David van Coolwijk. Dit is het eerlijke antwoord, en daaronder het moeilijkere, persoonlijkere antwoord.
Twee namen, één schrijver
Captain Frasca is één van de stemmen — een volledig door AI gemaakte persona die een deel van de nummers hier zingt. Het is een naam, geen persoon. Hoor je een nummer met captainfrasca als credit, dan is dat deze AI-stem die iets uitvoert wat ik heb geschreven. David van Coolwijk ben ik zelf — de echte persoon die elke songtekst schrijft, en soms ook de melodie en akkoorden, en de naam bij de nummers hier die een voice-model op basis van mijn eigen stem gebruiken.
De scheiding gaat dus niet over wie een nummer bezit of wie het krediet verdient voor het schrijven — de tekst schrijf ik sowieso zelf. Het gaat puur om de stem. Captain Frasca zingt wanneer ik dat momenteel niet kan. Dat is de hele uitleg, en die vertel ik liever gewoon rechtuit dan mensen te laten gissen.
Het deel dat lastiger in één zin uit te leggen is
Ik heb eerder al geschreven over de burn-out die ertoe leidde dat ik een AI-stem ben gaan gebruiken. Waar ik het eigenlijk nooit over heb gehad, is wat het schrijven zelf al die tijd voor mij heeft gedaan — niet het uitvoeren, niet de productie, het schrijven.
Burn-out kondigt zich niet altijd aan als verdriet. Vaak is het gewoon ruis — een soort laag, constant geluid waarbij je niet kunt aanwijzen wat je precies voelt, alleen dat er iets niet klopt en dat het niet zachter wordt. Ik heb veel dagen zo doorgebracht. Dagen waarop het gevoel hardop benoemen onmogelijk voelde, maar het in een couplet schrijven, op de een of andere manier, niet.
Dat is wat songwriting voor mij nu eigenlijk doet. Het is geen optreden en eigenlijk ook geen communicatie, niet in eerste instantie. Het is een plek om iets neer te leggen voordat het verzuurt tot iets ergers. Een regel in een nummer kan een gevoel bevatten dat ik anders niet tegen iemand anders had kunnen zeggen, of soms zelfs niet volledig aan mezelf had kunnen toegeven, totdat ik het voor me zag staan.
Het kroonjuweel
Als er één nummer is dat dit beter zegt dan ik het kan uitleggen, is het I Don't Know Me Sometimes. Ik schreef het tijdens het zwaarste stuk van mijn burn-out, toen ik sommige ochtenden oprecht de persoon in de spiegel niet herkende. Het is het eerlijkste wat ik ooit heb geschreven, en het bestaat in twee vormen — gezongen door mij op mijn eigen site, en gezongen door Captain Frasca hier — wat, op een vreemde manier, precies de juiste manier voelt voor dat specifieke nummer om te bestaan: één versie van vóór ik mijn stem kwijtraakte, één van erna.
Ik denk niet dat schrijven burn-out oplost. Bij mij deed het dat niet. Maar het gaf de ruis ergens om heen te gaan, in plaats van dat het gewoon in mijn borst bleef zitten en luider werd. Als je ooit een gevoel hebt gehad dat je pas hardop kon zeggen nadat je het had opgeschreven, weet je precies wat ik bedoel.